„Smoke on the Water” oraz „Tutu” pierwszymi utworami zapisanymi w DNA

kod dna

Firma Twist Bioscience dokonała pierwszego w historii zapisu piosenki na sekwencję DNA. Na naszych oczach dokonuje się być może przełom w metodach przechowywania informacji.

Pod koniec września na blogu twistbioscience.com pojawił się wpis o przewrotnym tytule:  „Deep Purple’s Smoke on the Water  Becomes a Piece of Scientific History”. Na tle lead’u pojawia się gitarzysta zbudowany z kodu DNA. Ma on symbolizować dokonanie  firmy Twist Bioscience, która jako pierwsza w historii dokonała zapisu utworu muzycznego na sekwencje kodu DNA.

Smoke on the Water  to jeden z najbardziej rozpoznawalnych kawałków rockowych na świecie. Piosenka powstała jednak zupełnie przez przypadek. W roku 1971 grupa Deep Purple pojechała do Szwajcarii, aby w Rolling Stones Mobile Studio nagrać swoją kolejną płytę. Dzień przed nagraniem członkowie zespołu uczestniczyli w koncercie Franka Zappy, grającego w kasynie, w którym grupa miała swoje studio nagraniowe. Pech chciał, że jedna z osób na koncercie wypaliła racę, która doprowadziła do pożaru całego kasyna. Podczas ewakuacji Frank Zappa miał krzyczeć: „Ogień! Proszę spokojnie kierować się w stronę wyjścia. Spokojnie”. Właśnie o tym opowiada ten utwór:

We all came out to Montreux

On the Lake Geneva shoreline,

To make records with the mobile.

We didn’t have much time.

Frank Zappa and the Mothers

Were at the best place around,

But some stupid with a flare gun

Burned the place to the ground.

Historia piosenki pokazuje, że rzeczy, które uznajemy za arcydzieła, często powstają przez przypadek. Od teraz utwór Deep Purple może się stać nie tylko częścią świata muzyki, ale również „kawałkiem” historii nauki.

Drugą piosenką zarchiwizowaną przez naukowców jest ‚Tutu’ Milesa Davisa, a dokładnie fragment koncertu na Montreaux Jazz Festival:

Naukowcy wyjaśniają proces, dzięki któremu możliwe jest przełożenie piosenki na kod DNA: „każda litera, puste miejsce i znak interpunkcyjny są reprezentowane przez unikatową sekwencje (A, T, G, C). Do zapisu stosuje się kod czwartorzędowy i umożliwia bazę kodowania dwóch bitów (na przykład A = 00, C = 01, G = 10, T = 11). Na przykład „dym” staje się GACCGACGTCAGAGC.”

Jak dowodzą naukowcy z Twist Bioscience, większość informacji na świecie przechowywana jest przez nośniki, które nie mają szans przetrwać dłużej niż kilkadziesiąt lat, nawet w idealnych warunkach. Tymczasem ilość danych rośnie z każdym rokiem. Według badania przeprowadzonego przez EMC Corporation do 2020 roku będziemy mogli przechowywać jedynie 15% danych, podczas gdy 3 lata temu mogliśmy przechowywać ich 33%. Technologia może po prostu nie nadążyć za tempem powstawania nowych danych.  Tymczasem jeden gram genów jest w stanie pomieścić około 700 terabajtów informacji.

Firma Twist Bioscience podjęła już współpracę z Microsoft, który zadeklarował się przeznaczyć 10 milionów oligonukleotydów w celu ich zakodowania. Nie wiadomo jednak jaki będzie to rodzaj informacji.

Źródła: https://www.twistbioscience.com/company/blog/twistbiosciencednastorage

Powiązane wpisy